Flamenco

Flamenco to folklor cyganów andaluzyjskich, którzy przybyli na Półwysep Iberyjski ok. XVI w. Ponieważ tereny te przez stulecia zamieszkiwały różne narody, zarówno w śpiewie, jak i w tańcu odnaleźć można wyraźne wpływy ich kultur — między innymi kultury mauretańskiej i żydowskiej. Flamenco tworzą nierozerwalnie związane ze sobą śpiew, taniec i muzyka (cante, baile, toque). Jako pierwszy ukształtował się śpiew, nieco później pojawił się taniec, stanowiący początkowo formę ilustracji do pieśni. Taniec flamenco jest najczęściej solowy — to indywidualna forma wypowiedzi, zawierająca zawsze pewien element improwizacji. Powszechnie kojarzona z tym rodzajem muzyki gitara pojawiła się stosunkowo niedawno. Jako instrument solowy została rozwinięta dopiero na początku XX w.

Na terenie Europy flamenco jest swoistym fenomenem — nigdzie indziej nie została stworzona kultura, która czerpiąc z wielu źródeł wykształtowałaby zjawisko równie niepowtarzalne, niosące ze sobą tak wielki ładunek ekspresji.